Το παιδί σας σπουδάζει σε άλλη πόλη: πόσο να το παίρνετε τηλέφωνο

Το παιδί σας πέρασε, μάζεψε τα πράγματά του και φεύγει για πρώτη φορά από το σπίτι. Το άγχος είναι φυσιολογικό. Η ερώτηση που αξίζει όμως δεν είναι πώς θα το προσέχετε από μακριά, αλλά πώς θα το βοηθήσετε να σταθεί στα πόδια του.

Γιατί η απόσταση χτίζει τον ενήλικα

Κι εμείς φύγαμε από το Ηράκλειο για να σπουδάσουμε, ο ένας από εμάς έζησε και χρόνια στο εξωτερικό. Ξέρουμε από μέσα πώς είναι οι πρώτες εβδομάδες: και το παραμικρό μοιάζει βουνό. Πώς λειτουργεί η γραμματεία, πού ψωνίζεις, πώς στήνεις τη μέρα σου χωρίς να σε σπρώχνει κάποιος.

Αυτό ακριβώς το βουνό είναι που φτιάχνει τον ενήλικα. Ο φοιτητής μαθαίνει να τα βγάζει πέρα επειδή αναγκάζεται να το κάνει χωρίς βοήθεια. Θα ξεχάσει ένα ραντεβού, θα κάψει το πρώτο του φαγητό, θα μπερδέψει μια προθεσμία. Και τη δεύτερη φορά θα το κάνει σωστά, γιατί το έζησε. Αν όμως βρίσκει διαρκώς έτοιμη τη λύση στο τηλέφωνο, η ανεξαρτησία απλώς αναβάλλεται.

Να θυμάστε επίσης ότι αυτό το βουνό ένας δεκαοκτάχρονος δεν το βιώνει όπως εσείς το φαντάζεται. Για μερικούς πρωτοετείς φοιτητές μπορεί να είναι διασκεδαστικό, για άλλους κουραστικό. Ανεξαρτήτως όμως την περίπτωση φοιτητή, το βουνό αυτό είναι που θα τον κάνει ενήλικα. 

Το ενδιαφέρον δεν φταίει, η συχνότητα μετράει

Το να νοιάζεστε είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, και δεν σας ζητάμε να το κόψετε. Η διαφορά είναι στη δόση. Όταν το παιδί ξέρει ότι το τηλέφωνο θα χτυπήσει όπου κι αν βρίσκεται, ό,τι κι αν κάνει, δεν προλαβαίνει να νιώσει ότι τα καταφέρνει χωρίς εσάς. Το άγχος που θέλετε να του λύσετε, στην ουσία του το κρατάτε ζωντανό.

Κατά την εμπειρία μας, αυτό που βοηθάει πιο πολύ είναι το αντίθετο από το ένστικτο: να αφήνετε λίγο χώρο. Όχι από αδιαφορία, από εμπιστοσύνη. Ένα παιδί που το αφήνεις να ζοριστεί λιγάκι στα μικρά, μαθαίνει να σας ζητάει βοήθεια στα μεγάλα, εκεί που πραγματικά τη χρειάζεται.

Μια απλή συμφωνία που δουλεύει

Αντί να μετράτε πόσα τηλέφωνα είναι πολλά ή λίγα, κάντε το ανάποδα. Πείτε του από την αρχή ότι είστε εκεί όποτε σας χρειαστεί, και αφήστε το ίδιο να παίρνει την πρωτοβουλία τις περισσότερες φορές. Κρατήστε ίσως ένα σταθερό ραντεβού την εβδομάδα, μια κουβέντα με την ησυχία σας, και τα υπόλοιπα να έρχονται από εκείνο.

Θα δείτε ότι μέσα σε λίγους μήνες αλλάζει η ίδια η σχέση. Οι κουβέντες γίνονται πιο ουσιαστικές, γιατί το παιδί σας σάς μιλάει επειδή θέλει, όχι επειδή περιμένει οδηγίες. Και αυτό, μακροπρόθεσμα, σας φέρνει πιο κοντά, όχι πιο μακριά.

Στο Didactics διδάσκουμε Μαθηματικά και Φυσική Γ Λυκείου, και δουλεύουμε ακριβώς πάνω σε αυτό: να μάθει το παιδί σας να οργανώνει τη μελέτη του, χωρίς να περιμένει από κάποιον να του λέει τι να κάνει. Αν έχετε παιδί στο Λύκειο, μπορείτε να δείτε τα μαθήματά μας κάνοντας κλικ εδώ.